به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» جنگ غزه به بیستمین روز خود نزدیک می شود و در وضعیت انبار باروت قرار دارد به بیان دیگر به نظر می رسد توان نظامی طرفین اصلی جنگ به سطحی از برابری رسید و بیشتر تحلیل گران در رسانه های جهانی می گویند اسراییل از ترس تلفات انسانی نیروهای خود، حمله زمینی را آغاز نمی کند.
طرف اسراییلی به گونه ای وانمود می کند که از نظر نظامی دست بالا را دارد و درخصوص تأخیر در حمله نظامی که ناشی از ترس است، توضیحی نمی دهد هرچند روشن است که دولت نتانیاهو از سوی متحدان راستگرا و افراطی خود برای مبادرت کردن به این حمله تحت فشار است.
شکست و سورپرایز شدن تل آویو در حمله مجاهدان حماس و جهاد اسلامی که هیمنه اسراییل را پیش ارتش تا به دندان مسلح دوستان غربی شکست و نزد جهانیان رسوا کرد، به حدی سنگین بود که گویا هنوز نظامیانش از شوک ناشی از آن حمله خارج نشدند و گویا به این زودی هم خارج نخواهند شد. آنچه که موجب شد برخی مانند حسین امیرعبداللهیان، وضعیت جدید را به بشکه باروت شبیه کنند در این حقیقت است که موج حملات وسیع و سرازیر کردن صدها تن بمب و موشک، در همین مدت زمان کوتاه در محدود غزه به حدی زیاد بود که منطقه نسبتا خشم و نفرت عمومی را در سراسر جهان به دنبال داشت و شاهد هستیم روزی نیست که در کشورهای منطقه و جهان اعتراضات جدی نسبت به این موضوع شکل نگیرد تا جایی که برخی کشورهای غربی و متحد اسراییل، حمل پرچم فلسطین را جرم محسوب و با مخالفان جنگ و قتل عام کودکان، زنان و غیرنظامی ها برخورد قهری می کنند.
در این میان مردم کشورهای اسالمی و به طور خاص شهروندان لبنان، اردن، عراق، مصر و ایران به شدت عصبانی هستند و هر لحظه ممکن است کار به جایی برسد که مدیریت آن از عهده اسراییل و آمریکا خارج شود. به باور ما جنگ خاورمیانه و تقابل اسراییل و فلسطین هرگز به چنین وضعیتی نرسیده بود و با توجه به توان بالایی جبهه مقاومت و نیروهای نظامی حماس و جهاد اسلامی که اسراییل نیز به خوبی از آن آگاهی دارد، این جنگ با جنگ های ۲۲ روزه اسراییل با مقاومت فلسطینی در غزه در پایان سال ۲00۸ و آغاز سال ۲009 و جنگ ۳۳ روزه با حزب الله لبنان در سال ۲006 تفاوت بنیادین دارد.
عمده تفاوت آن نیز در سه نقطه است. تفاوت اول در داخل غزه و رشد خیره کننده توان عملیاتی گروه های مقاومت، دوم در ضعف ملموس توان نظامی ارتش اسراییل به ویژه توان رزمی تفنگداران این ارتش و
سوم در تغییر یا پیچیدگی معادلات منطقه و جهان و این سه سطح از تغییرات موجب شد ارتش اسراییل به رغم حمایت آمریکا و انگلستان، همچنان در وضعیت نامطمئن گرفتار شده است.
احتمالی که ارتش اسراییل هرگز در محاسبات خود نمی دید یا ترجیح می داد که نبیند این بود محور مقاومت در شمال و همچنین در جنوب به این سطح از استحکام نظامی و توان عملیاتی برسد و امروز به رغم این که اسراییل ادعا می کند توان نبرد در سه جبهه را دارد، اما همچنان در پشت دروازه غزه مانده است و از حملات تلافی جویانه محور مقاومت هراس دارد تنها به بمباران کور مناطق مسکونی
بسنده کرد.
اسراییل طی حدود ۸ دهه که از اشغال فلسطین گذشت تا امروز، همواره حق و حقوق مردم فلسطین را نادیده گرفت و با تکیه به ارتش قدرتمند خود و با حمایت همه جانبه سران غرب، مطامع خود را پیش برد اما امروز ناگهان پرده ای بزرگ از مقابل چشمان تل آویو کنار رفت و شاهد ضعف و حفره در تیم نظامی ئخود و توسعه در جبهه مقاومت است.
برخی اخبار نیز حکایت از آن دارد که آمریکا و انگلستان به رغم این که ناوهای خود را به دریای مدیترانه آوردند تا درصورت واکنش حزب االله لبنان یا گروه های همفکر و ازنظر اعتقادی متحد با حماس و جهاد اسلامی مستقیم وارد جنگ شوند نیز از اسراییل خواسته اند از حمله زمینی به غزه چشم پوشی کند چون واکنش طرف مقابل و تلفات ارتش رژیم صهیونیستی غیرقابل پیش بینی است.
ترجیح می داد پیشنهاد نتانیاهو نیز شخصا آتش بسی که مصر و اردن طرح کردند را با آغوش باز بپذیرد اما در تل آویو از سوی گروه های راستگرای افراطی که به عنوان متحد دولت با وی کار می کنند، واهمه دارد و حتی ممکن است به سرنوشت اسحاق رابین دچار شود که به دلیل باور به اتخاذ راهکارهای نرم تر و صلح با طرف فلسطینی، از سوی یک جوان افراطی یهودی ترور شد.
نکته آخر این است که در این انبار باروتی که نتیجه عملکرد اسراییل طی حدود ۸ دهه است، بازنده نهایی اسراییل است و آتشی که رژیم صهیونیستی برافروخت، بیش از همه دامن این رژیم را خواهد گرفت و احتملا آمریکا و دیگر شرکای غربی تل آویو را برای پذیرش صلح و قبول آتش بس طی روزهای آینده متقاعد خواهند کرد چون باور دارند در صورت منفجر شدن این انبار باروت، آنان نیز در امنیت و آرامش نخواهند بود و دود و حرارت این جهنم، تا داخل مرزهای آنان امتداد خواهد یافت.
